Strategia rozwoju infrastruktury drogowej

10. Konkluzje

Pomimo wielu działań podjętych w kilku ostatnich latach w polskim sektorze transportu jest jeszcze wiele do naprawienia.

Polska nadal odstaje od większości krajów UE pod względem jakości infrastruktury transportowej. Mimo poprawy w realizacji programu inwestycji w sektorze drogowym współfinansowanego przez UE przed sektorem transportu nadal stoją poważne nowe wyzwania, z którymi należy się zmierzyć. I którymi Rząd Tuska sobie nie poradził.

Część tych problemów jest powszechnie znana, zwłaszcza na poziomie poszczególnych gałęzi transportu, jednak niektóre zagregowane skutki mogą być trudne do dostrzeżenia. Rosnące natężenie ruchu i brak działań mających na celu zrekompensowanie negatywnych efektów zewnętrznych transportu o charakterze społecznym (bezpieczeństwo ruchu drogowego) i środowiskowym (emisje gazów cieplarnianych) sprawia, że Polska nie jest w stanie osiągnąć zakładanej redukcji w liczbie wypadków drogowych i emisji gazów cieplarnianych.

Niemniej jednak największe zmiany potrzebne są w obszarze zagadnień związanych z zapewnieniem zrównoważonego rozwoju i poprawą koordynacji na różnych szczeblach administracji. Obecne podejście zajmuje się transportem lądowym w ujęciu gałęziowym.

Wzmożona koordynacja jest niezbędna w sektorze drogowym tak, aby skutecznie wykorzystywać narzędzia planowania na różnych szczeblach administracyjnych oraz koordynować plany inwestycyjne na szczeblu krajowym i lokalnym. Zdecydowana poprawa w bezpieczeństwie ruchu drogowego nie będzie możliwa bez nadania właściwych uprawnień agencji odpowiedzialnej za ten obszar oraz poprawy współpracy z wszystkimi instytucjami, które odgrywają rolę w rozwiązaniu tego problemu.

Umiarkowane lub spóźnione działania w ramach polityki transportowej nie doprowadzą do poprawy sytuacji w całym sektorze drogowym. Opóźnienie wdrożenia zaproponowanych reform nawet o kilka lat może się przy tym okazać bardzo kosztowne dla Polski.